Op 5 mei 1945 is ons land bevrijd van de
bezetter, mede mogelijk gemaakt door het inschakelen van postduiven voor het
heimelijk verzenden van berichten.
In Oud-West waren diverse z.g. "duivenmelkers", mensen die hun hart
verpand hadden aan hun lievelingsdieren.
Een zo'n liefhebber was Ome Piet Bos, 81 jaar, die zijn duiven in de oorlog
heeft laten onderduiken. En daar was moed voor nodig, want als de bezetter hem
had gesnapt zou hij een zware gevangenisstraf riskeren en misschien nog wel
erger.
En denkt U zich eens in wat het moet hebben betekend om in de oorlog aan voedsel
te komen voor zijn duifjes, laat staan om zelf niet in de verleiding te komen om
in die zware en moeilijke tijd zijn eigen duifjes op te peuzelen om in leven te
blijven.
Diverse verzetsstrijders in Nederland hebben destijds met postduiven
gewerkt. Maar ze waren wel afhankelijk van die duivenliefhebbers.
Ook vroeger al waren er problemen voor die liefhebbers. De gemeente Amsterdam heeft in 1862 al bewerkstelligd dat er paal en perk werd gesteld aan het vrij rondvliegen van postduiven. Ook nu, in de nieuwbouw wordt een duivenliefhebber vaak door de overheid beperkt in het beoefenen van zijn liefhebberij.
Toch is deze "sportbeoefening" ook na
de oorlog tot op heden door diverse beoefenaars enthousiast in ere gehouden.
Op bovenstaade afbeelding ziet U "Wimpie Klaverstijn" uit de
Schimmelstraat bij de huldiging van zijn duif 1976 NL 689446 die in 1979 als
éérste Amsterdamse duif van de lange tocht uit Barcelona (circa 1300 KM)
terugkwam.
Daarnaast ziet U het eigendomsbewijs van die winnende duif.
Deze jonge duivenmelker, pas 22 jaar, leverde toen al grote prestaties met zijn
60 duiven.