Leuchtende Tage, nicht weinen, das Sie vergangen
sondern lächeln, das Sie gewesen.
Bovenstaande tekst luidt vrij vertaald:
Blije, lichtende dagen, niet treuren dat deze voorbij zijn, maar verheugd zijn,
dat je deze hebt mogen beleven en dat alles hebt mogen meemaken.
Dit is voor mij een leefregel en dan ook de reden, dat ik veel aan die vervlogen
jaren terugdenk daar graag over lees en met anderen de herinneringen over
ophaal.
Toen dan ook van wege de redactie van dit inmiddels vertrouwde buurtblad het
verzoek kwam om enkele stukjes te schrijven over het verleden van ons toch wel
uitzonderlijke buurtje, was ik echt verheugd daar gevolg aan te geven, terwijl
ik op onze rondreis door het verleden, ter afwisseling, nogal eens met U elders
vertoefde.
Begin 1980 kwam bij de toen 14 medewerkers
van dit oorspronkelijke mededelingenblad het idee naar voren om ook eens in de
historie dezer buurt te duiken en daar den volke kond van te doen. Daartoe
werd met vereende krachten een heel goed artikel tot stand gebracht, luidende
Jan Hanzen was geen schrijver en toen.....was al hun kennis gespuid, waarbij men
tot de conclusie kwam een "inboorling" van deze gewesten zo gek zien
te krijgen om daartoe in de pen te klimmen en dus verscheen in Maart 1980 mijn
eerste artikeltje over de Tolbrug en buurtschap De Baarsjes.
Nu, 51/2 jaar later ben ik (gelukkig) nog in staat -en nog lang niet
uitverteld- om mijn jubilerende vijftigste aflevering te plaatsen. Daartoe koos
ik natuurlijk weer die oude buurtschap, welke U hierboven ziet afgebeeld, want
dit beeld, mijn beste lezers, was het allereerste dat ik als kleutertje van onze
wereld in mij op mocht nemen. Dit heerlijk-vrije panorama vanaf de toen nog
nieuwe Wiegbrug heb ik zo goed in mijn geheugen gegrift, dat ik het zó weer
voor de geest kan halen. En juist nu, als wij staande op de Wiegbrug nogmaals
onze blik daarheen richten, is dat eens zo heerlijke en vrije uitzicht helaas
geheel verdwenen.
O zeker, onze artistieke (buurt)architect Peter Geusebroek heeft daar een
fantastisch mooi huizenblok neergezet, met een speels verspringende gevellijn en
de oude Slatuinenweg zijn vertrouwde karakter laten behouden, maar mijn weemoed
naar dat, wat eens was, is daar niet minder door geworden.
In de eens zo eenvoudige bebouwing konden heus wel enkele bewoners met moeite
hun weekhuur van f.2,25 tot f.3,50 opbrengen. Nu, zo'n kleine honderd
jaar later, zal het op dit historische stukje grond ook wel eens het geval
kunnen zijn, want de huisbaas vraagt tegenwoordig wel een ietsje meer.....
Slatuinenpad.
Slatuinenweg na bebouwing.